شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

دین بون در تبت

دین بون در تبت
آموزه‌های بون به خوبی در ژانگ ژونگ پذیرفته شدند. ژانگ ژونگ ایالتی مستقل با زبان، ادبیات و فرهنگ خاص خود بود. این ایالت به سه بخش تقسیم شد. مذهب بون به سه مرحله مجزا تقسیم شده است که عبارت‌اند از: بون قدیمی، بون یونگ درونگ و بون جدید.

بنیان گذار یونگ درونگ بون- تونپا شن راب میوچه و ایجاد مذهب بون در ژانگ ژونگ

بر اساس مذهب بون (Bön)، حدود 18 هزار سال قبل، لورد تونپا شن راب میوچه (بنیان گذار مذهب بون و مرد بزرگ قبیله شن) در سرزمین اولمو لونگ رینگ تازیک (Olmo Lung Ring Tazik) متولد شد. «اول» (Öl) به معنای متولد نشده و «مو» (Mo) به معنای کم نشدنی است. «لونگ» (Lung) حاکی از کلمات پیش گویانه تونپا شن راب است، «رینگ» (Ring) اشاره به مهربانی جاودانی او دارد و «تازیک» (Tazik) بیانگر منطقه‌‌ای است که محققان امروزی آن را تاجیکستان می‌نامند و در شمال غرب تبت واقع شده است و زمانی به نظر می‌آمد که قلمرو افسانه‌‌ای به نام ژانگ ژونگ (که به زبان تبت شانگ شونگ نامیده می‌شود) است. اولمو رونگ رینگ به زبان سانسکریت، به «شامبهالا» نیز شهرت دارد و حتی امروزه نیز بودائی‌های تبت او را به این نام می‌شناسند.
او در سن 31 سالگی از جهان کناره گیری کرد و به ریاضت و آموزش دارما پرداخت. تلاش وی در زندگانی جهت گسترش مذهب بون توسط شیطان خیاب پا لاگ رین (Khyabpa Lagring) متوقف شد. شیطان قصد داشت تا کارهای تونپا شن راب را خراب کند و یا مانع وی شود اما درنهایت خودش تغییر مذهب داد و از مریدان او شد. زمانی که شن راب سعی داشت تا شیطانی را متقاعد کند که اسب دزدیده شده خود را به دست آورد، لورد وارد غرب تبت امروزی شد. این تنها سفر وی به تبت بود. او در این فرصت بیاناتی راجع به اجرای تشریفات ایراد کرد اما روی هم رفته، متوجه شد که مردم آمادگی پذیرش آموزه‌های بیشتر را ندارند. او قبل از ترک تبت پیشگویی کرد که تمام آموزه‌های وی در فرصت مناسب در تبت رشد خواهند کرد. بودا تونپا در سن 82 سالگی از کالبد انسانی خود بیرون آمد. 82 سال اولمو لونگ رینگ مسلماً با 8200 سال انسانی برابری می‌کند.
سه سرگذشت از لورد تونپا شن راب وجود دارد. اولین و کوتاه‌ترین سرگذشت به «اسوه موجزگویی» مشهور است. دومین سرگذشت دوجلدی است و «چشم نافذ» نامیده می‌شود. این دو سرگذشت به ترتیب در قرن‌های 10 و 11 تحت عنوان «ترما» (واژه‌‌ای تبتی که ترجمه‌ی تحت اللفظی آنگنج است) مجدداً کشف شدند. سومین و بزرگ‌ترین سرگذشت 12 جلد است و «باشکوه» نام دارد. آخرین کتاب متعلق به دسته‌ی کتاب‌های مذهبی بون است و به «انتقال شفاهی» معروف است. این کتاب به لودن نینگپو (Loden Nyingpo) که در قرن 14 می‌زیست تقدیم شد.
هزار و هشت صد سال پس از درگذشت تونپا شن راب، موچو دمداگ (Mucho Demdug) به عنوان تجلی گفتار تونپا شن راب از بهشت به اولمو لونگ رینگ آمد. موچو دمداگ طوری چرخه‌ی بون را گرداند که تمام آمیزه‌های تونپا شن راب سازمان دهی و طبقه بندی شدند. او به شاگردان زیادی تعلیم داد که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به 6 دانشمند برجسته یا «6 زیور دنیا» (Zamling Khepi Gyendug) اشاره کرد. آن‌ها آمیزه‌های بون را به زبان خود ترجمه کردند و در سراسر سرزمین مادری خود گسترش دادند. این 6 استاد برجسته عبارت‌اند از: موتسا تاهه (Mutsa Tahe)، تریتوک پارتسا (Tritok Partsa) و هولی پاریاگ (Huli Paryag) از تاگزیگ؛ لهاداگ ان گاگدو (Lhadag Ngagdo) از هند؛ لگتانگ مانگ پو (LegtangMangpo) از چین و سرتوک چجام (Sertok Chejam) از تروم.

ظهور بون در تبت

آموزه‌های بون به خوبی در ژانگ ژونگ پذیرفته شدند. ژانگ ژونگ ایالتی مستقل با زبان، ادبیات و فرهنگ خاص خود بود. این ایالت به سه بخش تقسیم شد که به آن «سه دروازه» می‌گویند: بخش داخلی (فوگپا)، بخش خارجی (گوپا) و بخش میانی (بارپا).
دروازه‌ی داخلی اولمورینگ، دروازه‌ی میانی تازیک و دروازه‌ی خارجی خود ژانگ ژونگ است. اصول بون توسط تونپا شن راب آموزش داده می‌شود و در سه دفتر ثبت می‌شود. این اصول توسط مریدان شن راب که در کشورهای همسایه نظیر ژانگ ژونگ، هند، کشمیر، چین و درنهایت تبت بودند گسترش یافت. انتقال این اصول توسط سیداها (siddha) و دانشمندانی که متن‌ها را از زبان ژینگ ژانگ به تبتی ترجمه کرده بودند با امنیت کامل صورت می‌پذیرفت. نوشته‌های موجود در مجموعه کتاب‌های بونپو به زبان تبتی هستند، اما تعداد زیادی از آن‌‌ها، به ویژه قدیمی ترها، عناوین و گاهی اوقات تمام متونی که به زبان ژانگ ژونگ بوده است را حفظ کرده‌اند، بنابراین آموزه‌ها در سراسر امپراتوری باستان ژانگ ژونگ شکوفا شد و به تدریج و تا قبل از سال 600 پس از میلاد به مرکز تبت رسیدند. از آن زمان به بعد، این آموزه‌ها تا ظهور مذهب بودا حتی در مناطق تبت نیز پیشرفت کردند. این آموزه‌ها تا حدی به دلیل ماهیت داستانی بودن، به واسطه تأثیر ظهور مذهب بودا در تبت در قرن 7 به آرامی تغییر شکل دادند و خود مذهب بون نیز به سه مرحله مجزا تقسیم شد: بون آنیمیستیک، بون یونگ درونگ یا ابدی و بون جدید. بسیاری از اصول بومی بون در تشریفات بودای تبتی مشهود است و بون جدید امروزی بدون شک بازتاب تأثیر مذهب بوداست. البته بازهم تفاوت‌های زیادی بین این دو مذهب وجود دارد اما هردوی آن‌ها نسبت به روشن فکری تمام موجودات با ادراک تعهدی مشترک و نهایی دارند. حس والای زیبایی شناسی جزء جدایی ناپذیر اعمال مذهبی بون است. بررسی، درک و تجربه رابطه ذاتی ما با طبیعت و ذهن طبیعی فرقی نمی‌کند از طریق هنر، فلسفه، الهیات، مودرا (mudras)، مانترا (mantras)، تشریفات و رقص باشد یا ستاره شناسی. مهم آن است که این رابطه، گسترش دائم الپیشرفت مکاشفه و اعمالی است که تغییر شکل آن صرفاً بستگی به تجربه زندگی با حکمت کلی و دلسوزی نسبت به همه دارد.
در قرن هشتم، قتل امپراتور لیگمینچا (Ligmincha) توسط 38 مین پادشاه تبت به نام تریسانگ دتسن (Trisong Detsen) به استقلال ژانگ ژونگ پایان داد. پس ازآن، فرهنگ و سرزمین ژانگ ژونگ با تبت یکی و درنهایت ناپدید شد. البته، بسیاری از واژگانژانگ ژونگی گرفته شده از متون بون باستان هنوز هم در زبان امروزی کینائور (Kinnaur)، لاهول (Lahul)، اسپیتی (Spiti)، لاداخ (Ladakh)، زانسکار (Zanskar) و برخی مناطق هیمالیایی نپال وجود دارد.
شاگردان مذهب بون هنوز هم احترام خاصی برای راهب بزرگ صومعه منری (Menri) قائل هستند و او را رهبر عقاید خود می‌دانند.

روحانیت بون

همان طور که در بالا ذکر شد، مذهب بون به سه مرحله مجزا تقسیم شده است که عبارت‌اند از: بون قدیمی، بون یونگ درونگ و بون جدید. اصول یونگ درونگ، یا همان بون ابدی (جاودانه)، به جاودانه کردن آموزه‌های بنیان گذار این مذهب یعنی تونپا شن راب میوچه اختصاص دارد که جایگاهی رفیع در فرهنگ بون دارد، جایگاهی شبیه جایگاه ساکیامونی در مذهب بودا. تعلیم و به کارگیری بون یونگ درونگ شامل 9 شیوه یا 9 دیدگاه تدریجی از بون است: 4 ورودی اصلی، ثروت و بون خارجی، داخلی و پنهانی.

دالایی لاما در سال 1978، مذهب بون را به عنوان پنجمین مکتب حکمت در تبت به رسمیت شناخت.

1. چا شن سگپا (Cha Shen Thegpa): شیوه‌ی پیش گویی- چهار شیوه پیش گویی را شرح می‌دهد؛ ستاره شناسی، بررسی تشریفاتی دلایل و غیب گویی

2. نانگ شن سگپا (Nang Shen Thegpa): شیوه‌ی جهان بصری – دنیای روان شناسی را توضیح می‌دهد و آن را با اصل و ماهیت خدایان و شیطان هایی که در این جهان زندگی می‌کنند و شیوه جن گیری و آزادسازی موجودات از طریق تبادل انرژی ربط می‌دهد

3. ترول شن سگپا (Trul Shen Thegpa): شیوه‌ی فریفتن – مراسم متفرق کردن قدرت‌های مخالف

4. سی شن سگپا (Si Shen Thegpa): شیوه‌ی زندگی – مراحل پس از مرگ و شیوه‌های هدایت موجودات زنده به سمت آزادی اخروی را توصیف می‌کند

5. جی نین سگپا (Ge Nyen Thepga): شیوه‌ی گذشت فردی پرهیزگار، ده اصل برای فعالیت‌های مفید و سالم و شیوه روزه گرفتن

6. درانگ سانگ سگپا (Drang Song Thegpa): شیوه‌ی راهبی – اصول سلوک رهبانی و اولین سطح تمرین تانتریک (tantric)

7. ای کار سگپا (A Kar Thegpa): شیوه‌‌ای خالص یا صدای ازلی – شیوه‌های برتر تانتریک و تشریفات ضروری تجسم فکری و همچنین شیوه‌های تانتریک چی ریم (Che rim) را توضیح می‌دهد. شرح می‌دهد که چه طور قیدوبندهای تولد مجدد، مرگ و حالت مابین این دو را از بین ببریم

8. یی شن سگپا (Ye Shen Thegpa): شیوه‌ی بسیار کهن – دلایل اصلی داشتن استاد، مکان و موقعیت مناسب برای تمرین تانتریک را توضیح می‌دهد و بر فرایند کمال تانتریک یعنی دو ریم (Dzog rim) و به دست آوردن بدنی غیرواقعی، گیو لو (Gyu lu) تأکید می‌کند.

9. لا نا می‌با (La na me ba): شیوه‌ی بدون رقیب – جزئیات و اصول، دیدگاه‌‌ها، تفکر و رفتار کمال بزرگ، دوچن (Dzogchen)

 

 

منبع: http://www.worldinbag.com

برای ورود به لینک منبع این مقاله کلیک کنید.

 

 

 

 
دسته ها: چین و تبّت

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.