شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

بررسی نقش امنیت در توسعه گردشگری در جوامع

بررسی نقش امنیت در توسعه گردشگری در جوامع

از ضروریات زندگی امروز وجود امنیت در سطح جوامع می باشد صاحبنظران امنیت را به دو بخش امنیت ملی و خارجی تقسیم می كنند كه امنیت داخلی را مربوط به عوامل داخلی می دانند و تهدید دولت های دیگر را در خارج از مرزهای جغرافیایی را در حوزه امنیت خارجی برمی شمرند

● امنیت و توسعه گردشگری
امنیت چیزی جزء تفاهم و مشاركت عمومی جمعیت ساكن یك واحد سیاسی برای رسیدن به رفاه عمومی نیست، این جمعیت بایستی به سطحی از درجه آگاهی به منظور درك موقعیت ها و واقعیتها برای ایفای نقش بی ضرر برسد تا در آن توانایی دولت و ملت جهت حفظ و بهره برداری از فرهنگ و ارزشهایش افزایش یابد. این همان امنیت ملی است. لذا اگر به این نتیجه برسیم توسعه صنعت گردشگری می تواند درآمدزا باشد و از طریق افزایش درآمد می تواند مفاسد اجتماعی را در جامعه كاهش داده و منجر به توزیع عادلانه ثروت و درآمد شودنا بجا نگفته ایم. (رحیم پور، ۱۳۸۴)

امروز امنیت به عنوان مهمترین و زیربنایی ترین اصل در تدوین استراتژی توسعه گردشگری در جهان به شمار می آید. صنعت ظریف و پیچیده گردشگری ارتباط همه جانبه ای در سطوح ملی و منطقه ای داشته و هرگونه بروز ناامنی و بكارگیری خشونت در سطوح مختلف زیانهای جبران ناپذیری به این صنعت وارد می سازد. بعنوان مثال یك سرمایه گذار در زمینه گردشگری و یا كارشناسان یك كمپانی سرمایه گذار بین المللی در قالب جهانگرد به آن منطقه سفر می كنند، اگر در ارزیابی كارشناسی خود محیط و مقصد مورد نظر از ویژگی و امنیتی لازم برخوردار نباشد مسلماً به این نتیجه خواهد رسید كه توریست در این منطقه امنیت مالی و جانی ندارد و قطعاً سرمایه خود را منتقل نخواهد كرد. (رحیم پور، ۱۳۸۴)

از طرف دیگر در جهان امروز هر چه از تعریف علمی برخوردار نباشد یا به شكست مختوم است یا حالت ركود به خود می گیرد.

مثلاً امنیت در بخش ترابری و حمل و نقل، اقامتگاهها، هتلها، جاذبه ها، سفرسازان و سازمان های گردشگری برای توسعه توریسم باید هماهنگی لازم را با یكدیگر داشته باشند. در علم جهانگردی واژه Availbility به مفهوم مهیا بودن دارای اهمیت بسیار است بعنوان نمونه در بخش ترابری، جاده وجود دارد ولی وزارت راه و ترابری، اعلام می كندكه در جاده ها روزانه بیش از ۳۰ هزار نفر كشته می شود. یعنی آن جاده Availbe (مهیا) نیست. و از سوی دیگر وقتی توریست جای مناسب برای اقامت نداشته باشد دیگر باز نمی گردد. (نشریه جهان هوانوردی و گردشگری شماره ۵۱، ۱۳۸۳)

● عناصر تأثیرگذار در امنیت جهانگردان

۱) نقش دولت ها
دولت و بخش خصوصی باید نسبت به حفظ سلامت گردشگران حساس باشند و بطور كلی جنبه های خطرناك گردشگری باید حل و فصل شوند. به هر گونه مشكل تندرستی، حمله به توریستها، بیماریهایی مانند مالاریا و ایدز پرداخته شود و از آن مطلع باشند و دیگر دولت ها را در جریان امر قرار دهند. شرایط و آیین نامه های تسهیل مسافرتی، به ویژه قسمت مهاجرت و گمرك باید تا حد امكان كارآمد و كاربرپسند باشد، در عین حال مقررات را اعمال كند. (سازمان جهانی جهانگردی، ۱۳۸۴، ص ۷۹)

۲) برنامه ریزی
چنانچه گردشگری با برنامه ریزی خوب اداره و توسعه داده نشود می تواند مشكلات اجتماعی – فرهنگی به وجود آورد. در بعضی مواقع ازدحام توسط توریستها موجب سلب آسایش ساكنان می شود كه به خشم و احساس دشمنی آنان نسبت به جهانگردی می انجامد. اگر تعداد بیش از حد جهانگرد در منطقه ای وجود داشته باشد - كه به ویژه در فصول شلوغ اتفاق می افتد – سبب ازدحام در ویژگی های جاذب و رفاهی، رستوران، فروشگاه و وسایل حمل و نقل می شوند و ساكنین نمی توانند به آسانی از آنها استفاده كنند. در صورتیکه ساكنان كاملاً از دسترس به ویژگی های رفاهی، از قبیل هتلها و اقامتگاههای ساحلی منع شده باشند، ممكن است حتی بیشتر خشمگین شوند. این موضوع در اجتماعات كوچك روستایی می تواند مخرب باشد و چنانچه ساكنان تصور كنند كه منافع اقتصادی زیادی از گردشگری عایدشان نمی شود و توسعه گردشگری از طریق را منافع خارجی كنترل می شود، این موضوع می تواند موجب خشم آنان شود.

۳) هویت فرهنگی
برخی مسائل می تواند به ضعف فرهنگی و سست شدن احساس هویت فرهنگی بیانجامد. استفاده بیش از حد گردشگران از مناطق باستانشناختی و تاریخی می تواند موجب تخریب آنها شود. وقتی لباس، مراسم، موسیقی، رقص، صنایع دستی و الگوهای فرهنگی محلی بطور ناشایست بعنوان جاذبه های توریستی ارائه شوند می توانند موجب تجارتی شدن مفرط و از دست رفتن اصالت آنها شود. یكی دیگر از آثار جهانگردی كه می تواند به صورت تقلید مردم، به ویژه جوانان تقلید از الگوهای رفتاری و پوشاكی گردشگران باشد. این امر بدون شناخت پس زمینه های متفاوت فرهنگی و موقعیت اجتماعی – اقتصادی جهانگردان انجام می شود. بعلاوه ممكن است سوء تفاهم و مناقشاتی میان جهانگردان و ساكنان به علت تفاوت زبان و رسوم بروز كند.

با توسعه گردشگری ممكن است مشكلات اجتماعی از قبیل اعتیاد به مواد مخدر و الكل و جرائم دیگر بدتر شوند. پژوهشی كه دربارهٔ این مشكلات انجام شده است نشان می دهد كه جهانگردی به ندرت عامل اصلی و اولیه این جرایم و تبهكاریها هستند، ولی ممكن است فرصتی برای گسترش آنها فراهم كند. (همان منبع، ص ۵۶-۵۷)

۴) عوامل سیاسی و اداری
این عوامل در ارتباط با معیارهای مورد موافقت جهت تسهیل در امر جابجایی افرادی است كه هدفشان مسافرت است به ویژه در مرزهایی كه كنترل جدی نمی كنند (توسط پلیس و گمركات)، معیارهای «رفاهی» نامناسب مانع شرایط مناسب بین كشورها می شود كه از نظر جغرافیایی نزدیك یكدیگر هستند. عدم ثبات سیاسی و تغییرات ناگهانی نیز از عوامل شدیداً بازدارنده هستند. (ولا، ۱۳۸۴، ص ۱۲۸)

۵) شبكهٔ راهها
دورهٔ سلطنت شاه عباس اول را می توان یكی از مهمترین ادوار توسعهٔ جهانگردی در ایران به حساب آورد. این توسعه به چند عامل بستگی داشت كه مهمترین آن عبارت بود از امنیت و توسعه راههای ارتباطی و تأسیسات اقامتی كه در این دوره برای سهولت ارتباط و توسعه (امنیتی و اقتصادی) كشور شبكه منظمی از راههای اساسی به وجود آمد. بطوریكه امروزه هنوز راههایی كه به نام «راه شاه عباسی» معروف است در برخی نقاط كشور شناخته می شود كه در واقع جانشین «شاهراه بزرگ هخامنشی» است که به موازات مرمت راههای قدیمی و ایجاد راههای جدید، شاه عباس به آسایش و رفاه مسافران توجه خاص داشت. (همایون، ۱۳۸۴، ص ۶۹-۶۸)

● عواملی كه با گردشگری در تعامل هستند
در آن سوی فراگرد ارتباطی جهانگردی جامعه میزبان قرار دارد. میزبان فرد یا نهادی است كه گردشگر در مقصد خود با او سر و كار دارد. در این مورد تقسیم بندی را

می توان براساس نوع و میزبان درگیری میزبان و میزان اهمیت آن در ارتباط با موضوع امنیت با جهانگردان بررسی كرد.

نخستین نهاد درگیر با مسأله دولتها هستند. دخالت دولت در امر جهانگردی از چند راه صورت می پذیرد.

نخستین و مهمترین آن دخالت از راه سیاستگذاری است. در بیشتر موارد، دولتها با بررسی وضع كلی كشور از جنبه های مختلفی به تنظیم و اعمال سیاستهای محدود كننده، جهت دهنده یا تشویقی می پردازند.

همچنین انجام تشریفات اداری، ورود و خروج گدشگران خارجی و مسائل امنیتی آنان از قبیل صدور روادید و نظارت گمركی برعهده دولت است. شركتها و سازمانها و مراكز خدماتی وابسته به گردشگری دومین گروه میزبان هستند. متصدیان امور تأسیسات حمل و نقل از قبیل شركتهای هواپیمایی و مؤسسات كرایه خودرو، تأسیسات اقامتی مانند هتلها و متلها، آژانسهای هواپیمایی و مسافرتی، خدمات مالی مربوط به گردشگری مانند كارنهای اعتباری و چكهای مسافرتی، فروشگاههای ویژه گردشگری مانند فروشگاههای صنایع دستی، خدمات آموزشی و همچنین انتشارات این حوزه در این دسته جای می گیرند. كارگران غیر محلی و حتی خارجی را نیز كه برای كار به منطقه دارای جاذبه گردشگری مهاجرت می كنند باید از جمله این گروه به حساب آورد. این گروه در كنار دولتها وظیفه تأسیس و نگهداری از جاذبه ها را نیز به عهده دارد.

سومین گروه «افراد و كسبه»ای هستند كه اگر چه در بازار گردشگری دارای سهمی هستند، اما امرار معاش آنان وابسته به این صنعت نیست. به هر حال این عده بطور مستقیم و شخصی با گردشگران سر و كار دارند و از آنجا كه برای گردشگران نگاهی عمیق تر واقعی تر به جامعه میزبان فراهم می كنند، در فراگرد امنیت نقش مهمی بازی می كنند.

سرانجام در آخرین گروه «عامه مردم» قرار می گیرند كه واقعی ترین محمل های فرهنگ كشور میزبان به شمار می روند و در عین حال كمترین فرصت را برای ارتباط با گردشگران معمولی در اختیار دارند.

در ارتباط با این گروه كه نصیب گردشگران می شود این ارتباط ارزشمندترین نوع ارتباط است كه در گردشگری می تواند به وقوع بپیوندد و مبانی سیاستگذاریها در دولت قرار گیرد. (همان منبع، ص ۹۸-۹۹)

● امنیت معتبرترین جاذبهٔ گردشگری (در ایران)
ذكر این نكته لازم است كه آنچه «امنیت گردشگری» نامیده می شود تنها حفاظت او از شر دزدان و تبهكاران نیست، تلفات جاده ای، سقوط هواپیما، بوروكراسی در تشریفات روادید و بیمه، نحوهٔ برخورد نیروی انتظامی، نحوهٔ فعالیت كسبه، محدود بودن ساعات كسب كار كسبه در ارتباط با گردشگری به دلیل نداشتن امنیت پس از ساعت مقرر است، در صورتی كه بسیاری از درآمدهای گردشگری از طریق تفریحات شبانه مانند كنسرتهای موسیقی، تئاتر، برگزاری جشنواره های فرهنگی و هنری بدست می آید. در غیر این صورت گردشگرانی كه به اینگونه مناطق سفر می كنند و هزینه سنگینی را برای دیدار از این مناطق متقبل می شوند چاره ای ندارند جز اینكه نیمی از وقت خود را در اتاقهای هتل سپری كنند، زیرا نیروی انتظامی امنیت ساعات نیمه شب را تضمین نمی كند. نیاز گردشگر در استفاده بهینه از روزهای سفر تنها در سایه امنیت مسیر است. (كاكاوند، ۱۳۸۶)

بطور كلی به نظر می رسد امنیت یك كالای جهانی است كه همهٔ اعضای جامعه سعی می كنند آنرا بدست آورند و باید این نكته را خاطرنشان كرد كه قراردادن مسائلی تحت عنون موضوعات امنیتی، می تواند باعث بروز وضعیت بحرانی شود كه مستلزم تدابیر شدید اضطراری است كه چه بسا نابجا بوده و نیز امكان دارد باعث تحریك واكنشهای شدید از سوی دیگران شود، بعلاوه كسب امنیت زیاد باعث ترویج «حالت خوش» خیالی می شود كه خود مانع پیشرفت مترقیانه شده و به حالت رضایت گونه نظرات و انعطاف ناپذیر نسبت به گرفتاری دیگران كمك می كند. (ماندل، ۱۳۷۹، ص ۴۵)

 

 

منبع: http://www.aftabir.com

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.