شماره تلفن تماس با ما

051-34227301

 

My title

از یوش بلده تا نور

از یوش بلده  تا نور

با اندكی مطالعه و دیدار گوشه هایی از اقلیم رنگارنگی كه در ایران وجود دارد، درمی یابیم كه شاعران درست گفته اند كه آب در كوزه و ما تشنه لبان می گردیم یا آن چه خود داشت ز بیگانه تمنا می كرد.

در میان خیلی از ایرانی ها بویژه آنها كه امكانات مالی خوبی دارند، باب شده كه برای گذراندن سه چهار روز تعطیل تنها به كشورهای دور و اطراف مانند دوبی و تركیه بروند. اما كسانی كه امكانات مالی چندانی ندارند و در عوض ظرفیت لازم برای لذت بردن از طبیعت را دارند، برای گذراندن روزهای تعطیل به مناطق گوناگون ایران سفر می كنند كه از تنوع كافی اقلیم و طبیعت برخوردار است. این قبیل جاها كه مسیر یوش به نور یكی از آنها به شمار می رود، چندان هم دور نیست.

● دنیایی به نام البرز مركزی
مسیر یوش بلده به نور كه از جاده چالوس آغاز می شود، شما را به دنیایی متفاوت می برد؛ جاده ای كوهستانی و آسفالت كه خط ممتد وسط هم دارد، اما رفت و آمد خودروها در آن خیلی كم است. در ایران كه جاده كافی به نسبت خوروها وجود ندراد، چنین مسیری آن هم در مناطق البرز كه آب و هوایش همواره تهران ها را به خود فرامی خواند، شگفت آور است. در گذر از این مسیر هر جا را كه نگاه كنید، تپه، دره و درخت می بینید و روستاهایی با بام های شیروانی، با زمینه رنگ سبز، كمال رنگ را به شما می نمایاند.

اگر از میدان آزادی تهران سفر خود را آغاز و استراحتی هم كرده باشید، پس از چهار ساعت به گردنه لاوش می رسید كه باد شدیدش ماشین ها را تكان می دهد و بوته های علف را می لرزاند. می گویند با ۳۵۰۰ متر ارتفاع، بلندترین گردنه ایران است كه دسترسی جاده ای دارد. برخی كوهنوردان از این جا به قله سیاه سنگ و قله وروشت صعود می كنند. طبیعت در این مكان به اندازه ای مطلق است كه صدای ابدیت در گوش آدم طنین انداز می شود. در ادامه سفر به سمت یوش و بلده، جاده كوهستانی سرازیر و كم كم با رودخانه هم سطح می شود. از آن جا به بعد، بار دیگر رو به ارتفاع می روید تا به یوش می رسید كه شهرتش را از نیما دارد.

● دیدار با نیما
از جاده انشعابی یوش بلده تا خانه نیما ۵۴ كیلومتر راه است. خانه نیما در پیچ و خم كوچه ای خاكی قرار دارد. خانه را بازسازی كرده اند و مقبره نیما هم در وسط حیاط زیر سنگ مرمر ساده ای كه نام و تاریخ تولد و مرگ او بر آن نوشته شده است.

نیما در سال ۱۳۳۸ فوت كرده و در شهر ری دفن می شود، اما بعدها او را به همین خانه كه خانه پدری اش بوده می آورند؛ عكس های نیما كه اغلب او را در طبیعت و در حال شكار نشان می دهد به دیوارهای گرداگرد حیاط آویخته و آفتاب و باد و باران، رنگ بر آنها باقی نگذاشته است. هنوز كف خیلی از اتاق های كوچك و بزرگش در گرداگرد حیاط، تل خاك انباشته است. عكس های قدیمی نشان می دهد كه این خانه در آستانه تخریب كامل بوده اما برای بازسازی آن كارهایی انجام شده و هنوز هم خیلی كار دارد. در این خانه تنها خاطره های نیما، منجمد در قاب های رنگ و رو رفته حضور دارند.

بعد از چند كیلومتر از یوش، بلده را می بینید كه تنها شهر منطقه است و با گردشی به سمت چپ سراشیبی راه شما را به گردنه سیاه سنگ یعنی فصل مشترك سلسله البرز مركزی می رساند و از آنجا به جنگل و دریا رهنمون می شود. گردنه سیاه سنگ با ۲ هزار و ۸۰۰ متر ارتفاع به خط الرأس نور متصل است و شباهتی به گردنه ژالانه در اورامان حدفاصل مریوان و پاوه دارد.

در فاصله ای بسیار كم از بلندترین نقطه این منطقه، جنگل سبز در آن پائین پیش چشمتان گسترده شده و دریا خود را پشت مه پنهان كرده است.

اقلیم و پوشش گیاهی كاملاً متفاوت است. در دل شیب، جاهایی نسبتاً هموار، وسیع و سرسبز با كلبه هایی در آن به چشم می خورد كه مقر چوپان ها و گله در تابستان است. چوپان ها گله را در مرتع رها می كنند و خودشان هم در كلبه ها می خوابند. اگر هنگام شب رفتید، فرصت خوبی است تا شب كوهستان را تجربه كنید و صبحگاه با صدای سگ ها بیدار شوید و ببینید كه مه از پائین رو به بالا می آید و در تپه های اطراف كه پر است از درختچه های زرشك سیاه و زالزالك و آلوچه كوهی قدم بزنید و صدای زنگوله بز جلودار گله را از دور بشنوید.

جنگل آب پری بر سر راه نور قرار دارد و به شهر پیوسته است. این بخش از جاده را به همین دلیل جاده آب پری هم می گویند و آبشاری به همین نام هم در خود دارد. سنگ های ریخته شده از كوه بر جاده در چند نقطه، نشان از رانش زمین دارد. یك نكته جالب درباره جاده یوش بلده به نور، كم بودن تعداد ماشین هایی است كه از آنجا رفت و آمد می كنند.

بویژه در مسیرهای مرتفع آن هر نیم ساعت یك بار ممكن است صدای موتور ماشینی شما را از طبیعت خالص به دنیای آهن و فلزهای متحرك ببرد. اما چندان نمی پاید؛ همین كه ماشین از پیچ بگذرد بار دیگر خود را در آغوش طبیعت كوهستان می یابید كه پر است از توان و تعادل و زیبایی. هر چه به شهر نور نزدیك تر می شوید، خلوص طبیعت كم تر و تعداد ماشین هایی كه در جاده رفت و آمد می كنند و آدم هایی كه برای گردش آمده اند بیشتر می شود، تمشك های كنار جاده آخرین گیاهان این جنگل هستند كه در مسیر سفر می بینید و بزودی به شهر نور وارد می شوید.

● مرداب نور
در دل پارك جنگلی نور، راهی كم عرض شما را به مرداب نور می رساند. وسعت مرداب ساكت و آرام تا اندازه ای است كه اگر بخواهید دور آن را قدم بزنید، بیش از یك و نیم ساعت طول خواهد كشید. گاه از جلوی پایتان قورباغه ای كه برای آفتاب گرفتن از آب بیرون آمده می پرد و خود را باز به آب می افكند. مارهای آبی سرشان از آب بیرون است و تنه درازشان را تاب می دهند و شنا می كنند؛ تنها حركتی كه بر آب ایجاد می شود، همین موج های گرد كوچكی هستند كه مارها شناكنان به وجود می آورند.

جنبش دیگری در آب و جنگل و علف ها و درختان دور مرداب به چشم نمی خورد. از این جا به بعد شهر است و مسافران شهرها می دانند كه برای رفتن از نور به نوشهر و تنكابن و رامسر چه باید كرد و چگونه می توان به تهران بازگشت، چند روز لازم است تا این حس طربناك ازیادتان برود و بازگشت به زندگی ماشینی بار دیگر مرزهایتان با طبیعت را كه در این دو سه روز برداشته شده بود، برقرار كند.

 

 

منبع: http://www.aftabir.com

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.