شماره تلفن تماس با ما

051-34225776

 

My title

گوشه‌ای از دیدنی‌های کشور لائوس

گوشه‌ای از دیدنی‌های کشور لائوس

درباره لائوس

لائوس کشوری محصور در خشکی است. زبان رسمی این کشور لائو و واحد پول آن کیپ نام دارد. جمعیت لائوس در سال ۲۰۱۲ میلادی ۶٫۵ میلیون نفر برآورد شد. لائوس از شمال‌غربی با میانمار و چین، از شرق با ویتنام، از جنوب با کامبوج و از غرب با تایلند هم‌مرز است. ۵۵ درصد از مردم آن از قوم لائو، ۱۱ درصد از قوم خمو، ۸ درصد از تیره همونگ و ۲۶ درصد بقیه از صد گروه قومی مختلف هستند.
کشور لائوس که با نام جمهوری دموکراتیک خلق شناخته می‌شود، در حالی که یکی از فقیرترین کشورهای جنوب شرق آسیا است، درعین‌حال یکی از جذاب‌ترین آن‌ها نیز هست. لائوس کشوری کوهستانی است که جنگل‌های سرسبز استوایی سراسر آن را پوشانده و معابد زیبا میزبانان گردشگران و طبیعت گردانی است که به این کشور سفر می‌کنند.

لائوس یکی از چند کشور کمونیستی در جهان است و تا سال 1988 گردشگران اجازه ورود به این کشور را نداشتند، اما در حال حاضر امکان سفر به سراسر لائوس به‌صورت گروهی و انفرادی، بدون هیچ مشکلی وجود دارد. در حال حاضر این کشور در تلاش است تا مسافران بیشتری را به سمت خود جذب کند و جایگاه خود را به‌عنوان یک کشور توریست پذیر ارتقا دهد. شما برای اینکه بتوانید به این کشور سفر کنید باید از فرودگاه ایراژیا در مالزی یا فرودگاه بانکوک استفاده کنید. برای ایرانی‌ها به‌محض ورود به فرودگاه وین‌تیان، ویزا در مقصد صادر خواهد شد.
شهرهای لائوس در کنار توسعه مدرن، همچنان بافت سنتی و استعماری خود را به‌خوبی حفظ کرده‌اند. وین‌تیان که پایتخت این کشور است در عین شهر بودن، به یک روستای بزرگ شبیه است. زندگی به‌صورت آرام و بی‌دغدغه در این شهر در جریان است. روستاهای زیبا، رودخانه‌های فراوان و پارک‌های ملی دست‌نخورده و بکر باعث جذب علاقه‌مندان به کوه‌پیمایی، قایقرانی و غارنوردی می‌شوند.
شهر لوانگ پرابانگ با صومعه‌های زیبا، بازارهای رنگارنگ و معماری سنتی، مقصد بعدی گردشگران در لائوس است که عنوان میراث ثبت‌شده در یونسکو را هم یدک می‌کشد(یونسکو، لوانگ پرابانگ را بهترین شهر باستانی جنوب شرق آسیا می‌داند). طبیعت‌‎گردان هم راهی دشت‌های اسرارآمیز، رودخانه‌های زیبا و کوه‌های سرسبز می‌شوند.
در چند کیلومتری شهر وین‌تیان شما شانس این را دارید که مجموعه‌ای از بوداهای بی‌نظیر سنگی را یکجا ببینید. این مکان به پارک بوداها معروف است که بنا به ادعای لائوسی‌ها، بزرگ‌ترین مجسمه‌ی بودای خوابیده در این پارک قرار دارد. مطمئنا اگر اهل عکاسی باشید بسیار از دیدن این مکان لذت خواهید برد. لائوس کشوری ارزان و متعادل با غذاهای خوب و نزدیک به ذائقه ی ایرانی است و اگر اهل رستوران های بومی رفتن نباشید می توانید از رستوران های اروپایی و غذاهای خوب این رستوران ها استفاده کنید؛ رستوران‌های فرانسوی، ایتالیایی، نروژی و ….

 

گردشگری لائوس

«شورای گردشگری و تجارت اروپا» در سال 2013 کشور لائوس را به عنوان مقصد برتر گردشگری برگزید. این شورا با در نظر گرفتن فاکتورهای متفاوت از جمله هزینه‌ی پایین اقامت، سهولت در سفر، امنیت گردشگران، امکانات رفاهی ارائه شده، سهولت در دسترسی به جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی، سهولت در سرمایه‌گذاری، حفاظت از محوطه‌های تاریخی و تاثیر صنعت گردشگری بر افزایش تولید ناخالص داخلی، لائوس را به عنوان مقصد برتر گردشگری گردشگران اروپایی در سال 2013 میلادی اعلام کرد.

 

 معبد پا دت لوآنگ(Pha That Luang)

پا دت لوآنگ یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین معبدهای لائوس، واقع در وینتیان، از مهم ترین آثار تاریخی در لائوس محسوب می‌شود و در وهله اول گنبد طلایی این معبد چشمان هر بیننده‌ای را خیره کرده و فرصت مناسبی را برای علاقه‌مندان عکاسی فراهم می‌کند. این گنبد دارای چندین تراس با سطح‌های متفاوت به نمایندگی از مراحل مختلف روشنگری بودایی است. پایین‌ترین سطح نشان دهنده جهان مادی و بالاترین سطح نشان دهنده جهان نیستی است. پا دت لوآنگ در قرن 16 بر روی خرابه‌های یک معبد خمر ساخته شد. معبد توسط تهاجم سیامی در سال 1828 نابود شد و بعد توسط فرانسوی‌ها در سال 1931 بازسازی شد.

 

معبد سی موانگ(Si Muang)

معبدی بودایی سی موانگ در وین‌تیان -پایتخت لائوس- قرار داشته و در سال 1563 ساخته شده است. مجسمه شاه Sisavang Vong در مقابل Simuang قد علم کرده است. از داخل، معبد به طور عجیبی به دو اتاق تقسیم شده است.اتاق جلویی معبد، اتاقی است آرام و یک راهب در آن است و اتاق پشتی معبد، که محراب بزرگی در آن قرار دارد، مکانی است مملو از تصاویر بودا. افسانه‌ای وجود دارد که در زمان ساخت و ساز آن، در راه خدای معبد، زنان باردار را قربانی می‌کردند.

 

شهر ونگ وینگ(Vang Vieng)

ونگ‌وینگ شهری توریستی است که حدود 4 ساعت با وینتیان فاصله دارد. در اصل از قرن 14 زمانی که به عنوان موانگ‌سانگ شناخته می‌شد، مردم در آنجا ساکن بودند و نام فعلی آن هنگامی که لائوس مستعمره فرانسه بود به آن داده شد. ونگ‌وینگ به خاطر تپه‌های سنگ آهکی‌اش مشهور است. رودخانه‌ی نم سانگ در این منطقه واقع شده و بسیاری از فعالیت های گردشگری از جمله قایقرانی و تیوب سواری در اطراف رودخانه وجود دارد. ونگ‌وینگ مورد علاقه‌ی کوه‌نوردانی است که از فضای آرام و پیاده‌روی در تپه‌ها و کاوش در غارها لذت می‌بردند. روستاهای قبیله‌ای بسیاری از جمله «همونگ» در نزدیکی ونگ‌وینگ قرار دارند.

 

رودخانه مِکونگ

مِکونگ یکی از رودخانه‌های بزرگ جهان است که در جنوب شرق آسیا قرار دارد. مکونگ دوازدهمین رود طویل در جهان و هفتمین در آسیا است. درازای این رودخانه ۴٬۳۵۰ کیلومتر برآورد شده و حوضه آبخیر آن ۷۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع است که سالانه 457 کیلومتر مکعب آب را تامین می کند. این رودخانه منبع سیراب کردن مزارع و دشت های کشور تایلند، لائوس، ویتنام و کامبوج نیز هست. این رودخانه از اهمیت ویژه‌ای برای کشورهای یاد شده برخوردار است. با توجه به منطقه جغرافیایی این رودخانه و بارش‌های فراوان منطقه، میزان تغییرات جریان آب در این رودخانه بسیار متغیر است که خود باعث شده تا خطرات زیادی را برای کشورهای سر راه خود ایجاد کند.

 

 غار تام فو خام(Tham Phukham)

تام‌فو‌خام نام  غاری در شمال غرب ونگ وینگ است (دقیقا در شمال شرقی روستای قیش بان سدیم). نام این غار از «مرداب آبی» کنار آن برداشته شده است که آبی به رنگ سبز-آبی دارد. این غار توسط مردم محلی مورد احترام بوده و شامل تصاویری از بودا است. یکی از بزرگ‌ترین سازه‌ی برنزی خمیده بودا در این غار است. مرداب پایین غار نیز، چشم‌انداز زیبایی به منطقه داده و محیط مناسبی برای شنا کردن گردشگران و بازدیدکنندگان غار فراهم آورده است.

 

آبشار کوانگ سی(Kuang Si)

آبشار کوانگ سی، آبشاری سه لایه است که در 29 کیلومتری جنوب Luang Prabang قرار دارد. این آبشارها پتانسیل بالایی برای جذب گردشگران دارند. این آبشار از سرازیر شدن آب از بالای یک تپه شیب‌دار آغاز می‌شود. آب جمع شده در استخر های متعدد، به رنگ آبی فیروزه‌ای است. بیشتر حوضچه‌های آن برای شنا باز است (اگرچه یکی از این استخرها به علت مقدس بودن، همیشه بسته است).

 

 دشت کوره‌ها (Plain Of Jars)

دشت کوزه‌ها منطقه‌ای بزرگ در شهر فونساوان (Phonsavan) قرار دارد و در آن کوزه‌های بزرگی با منشا ناشناخته در اطراف پراکنده شده است. این کوزه‌های سنگی به شکل خوشه ظاهر شده‌اند و از یک یا چند صد کوزه تشکیل شده‌اند. کوزه‌ها دارای ارتفاع و قطری بین 1 و 3 متر هستند و همگی از سنگ تراشیده شده‌اند. تنها یک کوزه بدست انسان حجاری شده است. تحقیقات از دشت کوزه نشان می‌دهد که این کوزه‌ها با شیوه‌های دفن ماقبل تاریخ در ارتباط است. به گفته کارشناسان عمر کوزه‌های ساخته‌شده در این منطقه به 3 هزار سال قبل بر می‌گردد و بلندترین کوزه 7/2 متر ارتفاع دارد. کارشناسان معتقدند که چیدمان این کوزه‌ها بر اساس صور فلکی در نظر گرفته شده است و به صورت تصادفی در این دشت قرار نگرفته‌اند.

 گردآوری و تنظیم: تحریریه دالاهو
لطفا در نشر دانسته‌های خود کوشا باشید.
برداشت و استفاده غیرتجاری از مطالب این وب‌سایت، حتی بدون ذکر منبع آزاد است.

دسته ها: لائوس

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.