شماره تلفن تماس با ما

051-34227301

 

My title

اقتصاد تبّت

اقتصاد تبّت
اقتصاد تبت تحت کنترل کشاورزی معیشتی قرار دارد. به دلیل محدود بودن زمین‌های زراعی، پرورش احشام، من جمله گوسفند، گاو، بز، شتر، گاومیش، الاغ و اسب، شغل اصلی مردم به ویژه در فلات تبت است. عمده محصولات کشاورزی این سرزمین شامل جو، گندم، گندم سیاه، چاودار، سیب زمینی، جو دوسر، کلزا، پنبه و سبزیجات و میوه‌های متنوع است. اقتصاد این سرزمین در سال‌های اخیر چندساختاری شده است و صنایع ثالث و کشاورزی در کنار هم پیشرفت کرده‌اند.

رشد

تولید ناخالص داخلی تبت در سال 2008 حدود 6/39 میلیارد یوآن بود. دولت چین اظهار داشت که تبت را از تمام مالیات‌ها معاف می‌کند و 90% هزینه‌های دولت تبت را بر عهده می‌گیرد. منتقدان اظهار داشته‌‌اند که دولت مرکزی پکن درحال محروم کردن منابع تبت هستند و رفاه مردم تبت را نادیده می‌گیرند. بر اساس گفته‌های رئیس منطقه‌ی خودمختار تبت، کیانگبا پونکوگ (Qiangba Puncog)، اقتصاد تبت در فاصله‌ی سال‌های 2000 تا 2006 به طور متوسط هرسال 12% رشد داشته است. تولید ناخالص داخلی هر نفر در سال 2006 برای اولین بار در تاریخ تبت به 10 هزار یوآن رسید. رشد اقتصادی در تبت در 6 ماهه‌ی اول سال 2008، پس از آشوب لهاسا که منجر به کاهش توریسم، مصرف و تولید شد به نصف کاهش یافت. اقتصاد منطقه در دوره‌‌ای از سال 2007 از 7/14 درصد همان دوره‌ی سال قبل به 4/7 درصد کاهش یافت.

تلاش در جهت توسعه چین

از 20-18 ژانویه‌ی 2010 میلادی، همایشی ملی در خصوص تبت و مناطق تبتی نشین سیچوآن، یون نان، گانسوآند کینگائی در چین برگزار و برنامه‌‌ای اساسی در خصوص بهبود توسعه‌ی این مناطق اعلان شد. شرکت کنندگان این جلسه شامل اعضای کمیته‌ی دائمی پولیت بورو CPC یعنی هو جینتائو (Hu Jintao)، وو بانگو (Wu Bangguo)، ون جیابائو (Wen Jiabao)، جیا کینگلین (Jia Qinglin)، لی چانگچون (Li changchun)، ژی جینپینگ (Xi Jinping)، لی ککیانگ (Li Keqiang)، هی گوکیانک (He Guoqiang) و ژو یونگکانگ (Zhou Yongkang) بودند که تعهد رهبر ارشد چین را در خصوص توسعه‌ی تبت و مناطق قومی تبت به وی یادآوری کردند. این برنامه به دنبال آن بود که درآمد روستایی‌های تبت را تا سال 2020 به استاندارد ملی برساند و تحصیلات رایگان را برای کودکان روستایی تبت فراهم کند. دولت چین در سال 2001 حدود 310 میلیارد یوآن (حدود 6/45 میلیارد دلار آمریکا) در تبت سرمایه گذاری کرد. انتظار می‌رفت که تولید ناخالص داخلی تبت در سال 2009 به 7/43 میلیارد یوآن برسد، یعنی تا 170 درصد آنچه در سال 2000 بوده است و رشد سالانه 3/12 درصدی طی 9 سال گذشته. ناظران خارجی بیشتر ازآنچه نگران ناسیونالیسم تبت که منجر به ناآرامی قومی در سال 2008 شد، باشند به تبت ابراز علاقه کردند.

صنعت

از سال 1959، کارخانه‌های زیادی در منطقه‌ی خودمختار تبت تأسیس شده‌‌اند اما توسعه صنعتی این سرزمین دارای تاریخی پرپیچ وخم است. دولت در ابتدا سعی کرد تا ساختار صنعتی و برنامه‌های توسعه‌‌ای سایر مناطق را دنبال کند، در حالی که شرایط واقعی منطقه‌ی خودمختار تبت (کمیابی سوخت، هزینه‌های بالای حمل و نقل، کارگران محلی بی تجربه و ...) را نادیده گرفته بودند. تا قبل از دهه‌ی 1950 هیچ سازمان یا صنعت جدیدی وجود نداشت و عادات کاری و سبک زندگی مردم با جوامع صنعتی بسیار متفاوت بود. بسیاری از کارخانه‌ها به سرعت سود مالی خود را از دست دادند و سربار دولت شدند. ارزش بازدهی صنعتی شرکت‌های دولتی در سال 1960 در ابتدا به 7/141 میلیون یوآن افزایش یافت سپس در سال 1968 به 2/11 میلیون یوآن کاهش یافت. به دنبال برخی تغییرات، ارزش بازدهی صنعتی مجدد در اواخر دهه‌ی 1980 افزایش یافت. به علاوه، ساختار مالکیتی شرکت‌های صنعتی در منطقه‌ی خودمختار تبت، نظیر سایر مناطق چین، با تحول عظیمی روبرو شدند. در سال 2007، برای «ارزش بازده خالص صنعتی» به مبلغ کل 5044 میلیون یوآن، 1/33% از شرکت‌های دولتی، 6/5% از مجموع شرکت‌های شخصی و 3/61% از سایر (شرکت‌های خصوصی، سرمایه گذاری مشترک و شرکت‌های خارجی) به دست آمد. درنتیجه، شرکت خصوصی در حال حاضر مهم‌ترین منبع رشد در تولید صنعتی است. بر اساس گزارش هیئت دولت که توسط دولت مرکزی در سال 2009 منتشر شد تا 50 امین سالگرد «اصلاحات دموکراتیک در تبت» را خاطرنشان کند، یکی از صنایع مدرن تبت در استخراج معدن، مصالح ساختمانی، صنایع دستی و طب تبتی به عنوان صنایع پایه پیشرفت کرده است و تولید برق، فرآوری محصولات کشاورزی و تولید مواد غذایی و حیوانات اهلی در درجه دوم قرار دارند. ارزش افزوده‌ی صنعتی از 15 میلیون یوآن در سال 1959 به 2968 میلیون یوآن در سال 2008 افزایش یافت. صنایع تجارت مدرن، توریسم، کیترینگ (تهیه آذوقه)، فراغت و سایر صنایع که هرگز در تبت به چشم نمی‌خوردند، درحال حاضر در این منطقه به سرعت در حال رشد و ترقی هستند. سوخت، گاز طبیعی و لاستیک نیز نقش بزرگی در صادرات سالانه‌ی تبت ایفا می‌کنند.

صنایع دستی سنتی

توسعه سریع اقتصاد منطقه خودمختار تبت باعث احیای صنایع دستی در آنجا شده است. امروزه، بسیاری از تبتی‌ها بخش عمده‌‌ای از درآمد خود را از راه فروش صنایع دستی و محصولات فرهنگی به توریست‌ها و یا حتی سایر تبتی‌ها به دست می‌آورند. کارخانه‌ی دولتی فرش بافی تبت در لهاسا به شرکتی مدرن تبدیل شده است که محصولات خود را در اروپا، آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی به فروش می‌رساند.

توریسم

توریسم تبت در سال‌های اخیر، به ویژه پس از اتمام ساخت راه آهن کینگ زانگ در ژوئیه‌ی 2006 میلادی به سرعت گسترش یافت. تبت در سال 2006 حدود 5/2 میلی ون توریست داشت که از این میان 150 هزار نفر خارجی بودند. در سال 2007، این رقم به 4 میلیون بازدیدکننده رسید اما در سال 2008 به 2246400 نفر کاهش یافت زیرا این منطقه از ماه مارس تا ژوئن هیچ توریستی را به داخل راه نداد. در فاصله‌ی بین ماه ژانویه تا ژوئیه‌ی 2009 میلادی بیش از 7/2 میلیون توریست از منطقه خودمختار تبت بازدید کردند که این میزان سه برابر دوره‌ی قبل در سال 2008 میلادی بود و درآمدی حدود 29/2 میلیارد یوآن برای تبت به همراه داشت. تبت در سال 2008 حدود 85/6 میلیون توریست از داخل و خارج داشت که درآمد 14/7 میلی ون یوآنی، 14% کل تولید ناخالص داخلی، برای این کشور به ارمغان آورد. در فاصله اول ژانویه تا سی ام نوامبر 2012 میلادی، منطقه خودمختار تبت میزبان 10 میلیون توریست داخلی و خارجی بود که مجدداً این تعداد توریست بیش از 69/8 میلیون توریست سال 2011 بودند. بر اساس ارقام دولت، نزدیک 300 هزار نفر در بخش توریسم منطقه مشغول به کار شدند.

 

منبع: http://www.worldinbag.com

برای ورود به لینک منبع این مقاله کلیک کنید.

 

 

 

 

 
دسته ها: چین و تبّت

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.